Mustafa Aykurt eserlerini yaratırken, insanın evrimsel gelişiminde en önemli yeteneğinin taklit etme becerisi oluşundan yola çıkıyor. Oyuncaklardan oyunlara, giysilerden aksesuarlara, savaş aletlerinden bayraklara, destanlardan mitolojiye ve hatta sanatına kadar tüm kültüründe kendini gösteren bir olgu olan taklit etme eğilimi, yani doğayı yine onun diliyle anlamaya çalışmak, hayatta kalma içgüdüsünün bir yansımasıdır. Doğadaki gücün farkına varan insan bunu kullanılabilmenin yollarını aradı; doğa dönüşürken onun devamlılığına tanık olduğunda bu döngünün kendi içinde de olduğunu keşfetmiş, edindiği gücü kendini korumak, kendinden olmayanları uzaklaştırmak ya da kendinde olmayanları ele geçirmek için de kullanmıştır.

​

Gücün insan elinde binlerce yıldır değişen formu ve bu değişimlerin toplum üzerinden değerlendirilmesi hâlâ devam eden bir sorgulamadır. İnsanın doğadan dönüştürdüğü gücü kullanma biçimi, geçmişten günümüze kadar olan serüveni, Mustafa Aykurt'un sanatına yön veren en temel etkendir. Bu yolculukta izleyicinin, sanatçının heykelleriyle karşılaşması onların anlam kazanarak tamamlanmasını sağlamaktadır.